تو را من دوست می دارم

به اون راهی که پایانی نداره

به اون آتش که خاکستر نداره

به اون روحی که آرامش نداره

به اون صبری که پایانی نداره

                                    تو را همچون محبت دوست می دارم

به تنهایان در غربت نشسته

به دلهای غروب دلشکسته

به خورشید لب بامت نشسته

به عشاق دل از هجرت شکسته

                                   تو را همچون پرستو دوست می دارم

به اون نوری که از خورشید خیزد

به او ناله که از لبریز خیزد

به آن شب کز دلش شبگیر خیزد

به آن محنت که از رنجور خیزد

                                  تو را همچون شقایق دوست می دارم

به امیدی که در تنهائیم بود

به آن صاحبدلی که شب نیاسود

به آن عشقی که هر دم ناله می بود

به آن لفظی که دائم در فغان بود

                                 تو را همچون تبسم دوست می دارم

به آن خسته که آرامش ندارد

به آن طوفان که پایانی ندارد

به آن موجی که ساحل را ندارد

به آن کشتی که دریائی ندارد

                                  تورا همچون سواحل دوست می دارم

به آن دل کز دلای بی امونه

به اون قلبی که مالامال خونه

به اون مادر که در کُنج خزونه

چشای منتظر(ش) هر روز روونه

                                  تو را همچون محبت دوست می دارم

به اون عشقی که از هستی سکوته

به اون دل کز همه عالم ملوله

به اون تنها که بی شور و نشاطه

به اون عاشق که دل را می سوزونه

                                   تو را همچون بهاران دوست می دارم

به اون ماهی که دل داده به دریا

به اون مرکب که دل زده  به صحرا

به اون کاغذ که قلبش صاف صافه

به اون عاشق  که دائم سینه چاکه

                                تو را همچون غزلها دوست می دارم

به اون واحد احد در بینهایت

به اون لات و عُزی در جاهلیت

به اون عیسا و موسای پیامبر

به اون راز نهفته در محمد

                                   تو را همچون اهورا دوست می دارم